Posts Tagged ‘florystyka’

Symetria w kwiatach

Viernes, Febrero 1st, 2013

Terminy “symetria” i “asymetria” omówiliśmy w rozdziale poświęconym ozdabianiu stołu. Tworząc kompozycję należy zdecydować się na jeden z tych układów; nie można łączyć obu, gdyż prowadziłoby to do nieforemności i nieładu.
Kryterium stanowi środek geometryczny kompozycji, przez który przechodzi zamierzona oś symetrii. Położenie obu części kompozycji w porównaniu do środka geometrycznego i osi symetrii określa układ.
Układ symetryczny polega na jednakowych wymiarach, lustrzanej identyczności części znajdujących się po obu wortalach osi symetrii. Po złożeniu całości wzdłuż osi części te pokryłyby się. Na osi symetrii znajduje się motyw główny kompozycji roślinnej. Motywy uboczne powtarzają się z obu stron i posiadają zawsze bardzo podobny kształt , a oprócz tego barwę.
Taka sama jest też ich odległość od osi symetrii, wysokość nad fundamentem i stopniowanie warstw w głąb kompozycji. Jednak motywy uboczne pod względem informacji i pod względem formalnym powinny odpowiadać motywowi głównemu i sobie nawzajem. W chwili obecnej stworzenie takich stosunków między poszczególnymi częściami wymaga dużej subtelności i umożliwia kompozycjom symetrycznym zdobyć schludną, wyważoną harmonię. Taka harmonia jest wyjątkowo pożądana przy bukietach slubnych, jak i wszystkie dekoracje ślubne poznań.
Symetria jest surowym ładem. Według jej zasady można wytworzyć kompozycje osadzone w podkładzie, okrągłe wiązanki i bukiety w wazonach. Nie powinna być jednakże układem nudnym. Adekwatny wybieranie materiału sprawia, że prace symetryczne odznaczają się powagą, która ma możliwość przybrać charakter uroczysty. Oczywiście zdarzają się domowe okazje wymagające takiego nastroju.
Błędem byłoby jednak łączyć układ symetryczny wyłącznie z takim nastrojem. Gorące barwy i “niespokojny” pokrój roślin zmniejszają surowość tego układu, a nawet mogą całkiem zatrzeć wrażenie jego sztywności. Lustrzana identyczność obu stron i zasada powtarzania jednakowo oddalonych od osi symetrii części kompozycji okazuje się dużym ułatwieniem w wykonywaniu pierwszych większych kompozycji. O ile przestrzega się tej zasady konsekwentnie i nie nadużywa materiału, to sukcesy nie każą na siebie czekać.
W miarę natomiast nabywania wprawy w układaniu kompozycji symetrycznych rośnie w nas pokusa odstąpienia od tego
układu. Wtedy uciekamy się do układu asymetrycznego.

Sałata warzywa fest

Viernes, Febrero 1st, 2013

Sałata uprawiana jest od tak dawna, że nie wiadomo, skąd właściwie pochodzi, czy z krajów basenu “Morza Śródziemnego, czy z Bliskiego Wschodu, czy ma możliwość z podnóży Kaukazu. Już 2800 lat temu znalazła się na liście 250 roślin jadalnych uprawianych w ogrodach babilońskiego króla. Według Herodota, przeszło pięć wieków przed naszą erą podawana była na królewskim stole w Persji. Hodowano ją też w Egipcie świadczą o tym jej nasiona znajdowane przez archeologów w grobowcach egipskich i listki sałaty uwiecznione na obrazach z życia dawnego Egiptu i bukiety ślubne. starożytni Rzymianie zaliczali sałatę do ulubionych warzyw, obok kapusty i karczochów. Im także zawdzięczamy uszlachetnienie tej rośliny, gdyż doprowadzili ją do budowy główek. Uprzednio jadano liście obrywane z długiej, dość wiotkiej łodygi.

W Europie średniowiecznej najbardziej wypozycjonowana była sałata w księstwach włoskich i we Francji. Do Polski sprowadziła sałatę królowa Bona.

Suchodrzew roślina florystyczna

Viernes, Febrero 1st, 2013

Z ponad 200 gatunków wiciokrzewów (pnącza) i suchodrzewów (krzewy) tylko
3 dają jadalne owoce. Suchodrzew jadalny (Lonicera edulis Turcz.), suchodrzew
Kamczacki (Lonicera kamtschatica Sevast.), suchodrzew ałtajski (Lonicera altaica
Pall.). Najistotniejszym z nich jest suchodrzew jadalny. Powinno się do rodziny przewiertniowatych
(Caprifoliaceae) stylu wiciokrzewów i suchodrzewów (Lonicera). Liście suchodrzewu stosuje się do kompozycji, dziedziną głównego zastosowania jest florystyka.
Suchodrzew jadalny. Jest to jasnoszary krzew o wysokości 1 m. Pędy mogą
mieć barwę od ciemnoszarej do brunatnej. Kora na starszych pędach łuszczy się paseczkami.
Liście podłużnolancetowate zaostrzone o długości do 5 cm, starsze z rozsianym
omszeniem na brzegach, szczeciniaste. Kwiaty żółtawe, kształtu lejkowatego,
wonne, rozmieszczone w kątach liści. Kwitnie od drugiej połowy maja poprzez 20 dni.
Owoce są wydłużone, eliptyczne, cylindryczne albo podłużno eliptyczne o długości 9-
12 mm i nierównej powierzchni. Pokryte są lekkim, ścierającym się, mocnym nalotem
woskowatym. Miąższ jest czerwonofioletowy, soczysty, kwaśnosłodki, aromatyczny, w
smaku przypominający czarną jagodę. Owoce dojrzewają w czerwcu i lipcu przed truskawkami
i prędko się osypują. Z jednego krzewu można zebrać 1-2,7 kg owoców o
jednostkowej masie 0,65 do 1,45 g.
Krzew nie posiada dużych założeń co do gleby, ma możliwość rosnąć zarówno na suchszych
jak i wilgotniejszych stanowiskach. Jednak, jak wskazuje Plechanowa (1982), na
glebach z zawartością próchnicy powyżej 3,pięć % wzrost i plonowanie krzewów było
lepsze niż na glebach lekkich, piaszczystych. Nie gorzej plonuje na stanowiskach nasłonecznionych.
Rozmnażać można go wegetatywnie i z nasion. Sadzić i pielęgnować na-
leży dokładnie tak samo jak inne krzewy owocowe. Można spożywać świeże owoce lub w postaci
konfitur, kisieli i soków. Według Pietrowej (1987) owoce zawierają: 19 % suchej
masy, 4-12 % cukrów, 2,6-3,1 % kwasów organicznych, 40-130 mg% witaminy C,
1,64 % pektyn , a oprócz tego aktywne związki, w tym antocjany i flawonoidy.
W ogródku powinno się posadzić co najmniej 2-3 krzewy suchodrzewu jadalnego z
rozmnożeń generatywnych, a gdy mamy wiele odmian, po jednym krzewie każdej z
nich. Suchodrzew nie jest samopylny. Słupek kwiatu musi być zapylony pyłkiem innej
odmiany. Czynią to pszczoły. Wielki wpływ na plonowanie posiada przebieg pogody
w trakcie kwitnienia.
Z obserwacji Plechanowa (1982) wynika, że przymrozki wiosenne nie szkodzą
kwiatom wręcz już rozwiniętym..W 1976 spadki temperatury do -8oC, a w 1977 do
-4oC w czasie kwitnienia nie spowodowały większych szkód.
Suchodrzew jadalny powoli dochodzi do pełni owocowania. Krzewy również
rosną powoli. Pięcioletnie krzewy mogą dostarczyć 1-1,8 kg owoców, 6-15 letnie do
2,4 kg. Krzewy owocują na pędach, które wyrosły w poprzednim roku, dlatego u starszych
krzewów powinno się stosować cięcie, żeby pobudzać je do tworzenia nowych przyrostów.
Na terenie Rosji wyhodowano kilka odmian charakteryzujących się różnymi
porami dojrzewania i większymi owocami niż pospolicie uprawiany suchodrzew jadalny.
Odmiany wczesne: Kapel (masa 1 jagody 0,72 g), Gołuboje wereteno ( 0,97 g),
Tomiczka (0,94 g), Rannaja (0,87 g). Owoce tych odmian dojrzewają w połowie
czerwca.
Odmiany o średnie porze dojrzewania: Wasiuganskaja (0,94 g), Bakczarskaja
(0,94 g), Siniaja Ptica (0,87 g), Pawłowskaja (0,94 g), Zołuszka (0,94 g), Łazurnaja
(0,92 g).
Odmiany późne: Desertnaja (0,94 g), Kamczadałka (0,94 g). Odmiany późne
dojrzewają pod koniec czerwca.
Krzewy suchodrzewu jadalnego idealnie nadają się nawet do niedużych ogrodów
działkowych i przydomowych. W rzędzie można je sadzić co 0,7-1 m, a rozstawa
między rzędami powinna wynosić 2-2,pięć m. Wymagają takich samych zabiegów pilęgnacyjnych
i nawożenia jak porzeczki i agrest. Bardzo podobnie jak te krzewy suchodrzew nie
lubi zachwaszczenia.
Suchodrzew jadalny można rozmnażać z nasion (bezodmianowy). Wysiewa się
nasiona wprost po wydobyciu z owoców w czerwcu. Odmiany rozmnaża się z
sadzonek zielnych.

Kwiaty doniczkowe

Jueves, Enero 31st, 2013

Kwiaty to rośliny zielone, które mają różne właściwości. Jedne są ładne o pięknym zapachu, inne mogą być wręcz trujące, mogą poparzyć. Niektóre kwiaty mają właściwości lecznicze jak np aloes. Kwiaty są w szczególności lubiane przez kobiety. Kochają one dostawać liczne bukiety. Tworzeniem ich zajmuje się florystyka. Mężczyźni w związku z tym muszą w bardzo wielu przypadkach zaglądać do kwiaciarni, kupują wówczas bukiety z róż, fiołków, tulipanów, stokrotek itp. Kwiaty rosną w wielu miejscach. Jedne muszą mieć odpowiednią temperaturę, wilgoć a jeszcze inne będą rosły przykładowo wyłącznie w cieniu. Są różnorakie kwiaty- rosnące w doniczce, które trzyma się w domu lub takie, które rosną na powietrzu. Trzeba pamiętać o właściwej pielęgnacji kwiatów, należy je podlewać i czasami przesadzać w szczególności te doniczkowe, kiedy urosną. Inni ludzie chyba preferują kwiaty, niemniej jednak są tacy kobiety i mężczyźni, którzy są uczuleni na niektóre z nich.

Róża kwiat stosowany we florystyce

Jueves, Enero 31st, 2013

Rodzaj róża (Rosa) trzeba do rodziny różowatych Rosaceae. Ocenia się , że
istnieje mniej więcej 400 gatunków róż, a różnych form i odmian ponad 20000. Wiele gatunków
wytwarza owocnie, które nadają się na przetwory domowe. Są wykorzystywane również
w ziołolecznictwie. Płatki niektórych gatunków są wykorzystywane w przetwórstwie
domowym, perfumerii i przemyśle kosmetycznym. Róża wykorzystywana jest do układania bukietów z czego sły florystyka.
W Polsce dziko rośnie 20 gatunków. W pozyskiwaniu owocni i płatków największe
znaczenie posiadają: róża dzika (polna) (Rosa canina L.), róża fałdzistolistna (pomarszczona)
(Rosa rugosa Thunb.) i róża stulistna (Rosa centifolia L).
Róża dzika. Jest wysokim krzewem. Ma możliwość być sadzona w parkach, większych
ogrodach rekreacyjnych. Dorasta do ponad 2 m wysokości. Łukowato wygięte pędy
mają hakowate kolce. Liście składają się z 5-7 listków, nagich, lekko owłosionych od
spodu. Różowe lub białe kwiaty mają średnicę 4-5 cm, wydłużone 2-3 cm owoce, są
czerwone. Występuje pospolicie na terenie całego kraju. Kwitnie w końcu maja i w
czerwcu. Owoce dojrzewają we wrześniu. Na przetwory zbiera się je gdy są jeszcze
twarde, ale już wybarwione na czerwono.

Kwiaty, jedną z największych ozdób

Jueves, Enero 31st, 2013

Artykuły dekoracyjne mamy aktualnie dostępne niemalże w każdym sklepie. Wielkie hipermarkety obsługują omal wszelkie dziedziny handlu. Można do takiej świątyni handlu przybyć w przekonaniu, że jest tam wszystko, a wyjdziemy przekonani, że nie ma nic wartościowego. Dlatego ozdób powinno się poszukiwać w innych miejscach. Kwiaciarnie są jednym z najlepszych miejsc. Z całą pewnością kwiaty są jedną z największych ozdób. Bukieciarstwo szerzy się zresztą nie tylko w kwiaciarniach. W kwiaciarni można wyszukać kilka przepięknych ozdób, niestety są w ogromnej liczbie przypadków dosyć kosztowne. Dlatego warto nauczyć się robić ozdoby własnymi siłami. Wiadomo florystyka również może nie jest najtrudniejsza, niemniej jednak własnej hodowli kwiatów często nie mamy. Pozostają ozdoby nie kwiatowe. Wspaniałym pomysłem mogą być ozdoby wykonane na szydełku. Można wytworzyć ozdobny obrus albo mniejsze ozdóbki. Świetnym pomysłem na ozdoby może być także filcowanie. Takie spilśnianie wełny, formowanie jej w różne kształty przypominające na przykład kwiaty, gwiazdki i inne rzeczy jest ekstra zabawą. Wiele osób spróbowało w tym osobistych sił, a współcześnie zabawy z filcem to ich hobby. Nie mogą bez tego żyć, systematycznie uczą się nowych technik i wykonują coraz trudniejsze rzeczy.

Kwiaty doniczkowe

Jueves, Enero 31st, 2013

Kwiaty to rośliny zielone, które mają różnorodne właściwości. Jedne są ładne o pięknym zapachu, inne mogą być nawet trujące, mogą poparzyć. Niektóre kwiaty mają właściwości lecznicze jak przykładowo aloes. Kwiaty są w szczególności lubiane przez kobiety. Kochają one dostawać masowe bukiety. Tworzeniem ich zajmuje się florystyka. Mężczyźni w związku z tym muszą w większości wypadków zaglądać do kwiaciarni, kupują wówczas bukiety z róż, fiołków, tulipanów, stokrotek i tak dalej. Kwiaty rosną w wielu miejscach. Jedne muszą posiadać odpowiednią temperaturę, wilgoć a jeszcze inne będą rosły np jedynie w cieniu. Są różne kwiaty- rosnące w doniczce, które trzyma się w lokalu lub takie, które rosną na powietrzu. Powinno się pamiętać o właściwej pielęgnacji kwiatów, powinno się je podlewać i zdarza się, że przesadzać wyjątkowo te doniczkowe, kiedy urosną. Ci chyba lubią kwiaty, niemniej jednak są tacy Ci, którzy są uczuleni na niektóre z nich.

Ziemniaki albo pyry

Jueves, Enero 31st, 2013

Minęło już ponad 400 lat od czasu, kiedy hiszpańscy marynarze przywieźli z Ameryki do Europy (1565 r.), bulwy ziemniaka, masowo uprawiane przez Indian. W Peru i Chile jeszcze obecnie można spotkać kartofle rosnące dziko. W latach 60-tych XVI w. rozpoczęto uprawę ziemniaków, lecz wkrótce o nich zapomniano. W rezultacie za pierwszego odkrywcę bulwy ziemniaczanej uznano angielskiego wiceadmirała i pirata Francisa Drake, który odbył eskapadę dookoła świata po Magellanie i znowu przywiózł do Europy ziemniaczane bulwy. Współcześni Drake’a sądzili, że jadalną częścią ziemniaka nie są bulwy, lecz zielone owoce. Z niecierpliwością czekano zatem na ich dojrzewanie i pożółkłe jagody gotowano w cukrze. Co dziwne ziemniaki wykorzystuje się worząc bukiety ślubne. Ze 100% pewnością smak tego wywaru był obrzydliwy. Jeden z hodowców, zauważył wszakże, że ogrodnicy (uprawiający ziemniaki w ogrodzie) od czasu do czasu pieką w popiele coś bardzo smacznie pachnącego i jedzą z dużym apetytem. Były to właśnie ziemniaki. Jednakże po tym odkryciu uznano, że ziemniaki to roślina egzotyczna i nie nadaje się do masowego spożycia. Przeszkodą szerokiego rozpowszechnienia ziemniaków w Europie w XVI-XVII w. stała się okoliczność, że stosowano je do potraw w stanie niedojrzałym. Niedojrzałe, jeszcze gorzkawe w smaku bulwy zawierały nadmierną ilość substancji trujących dla organizmu człowieka. Stąd powstało błędne mniemanie o tym, że ziemniaki są trujące, a chłopi nadali im nawet nazwę “diabelskiego jabłka”. Dopiero w XVIII w. władze niemieckie, mając na uwadze niezadowolenie społeczeństwa z powodu częstych klęsk głodu, próbowały walczyć zarówno z głodem, jak i z “buntownikami” wprowadzając ziemniaki i zmuszając ludzi do ich akceptacji. Spośród niemieckich prowincji, w zgodzie stawiających opór przeciw wprowadzeniu uprawy ziemniaków, szczególnie przodowały Prusy. Represje, a także okoliczność, że narzucona siłą roślina okazała się bardzo smaczna i pożywna, dopięły swego: ziemniaki stopniowo zaczęto uprawiać i spożywać na terenie całych Niemiec. W drugiej połowie XVII w. uprawą ziemniaków zainteresowali się Francuzi.

O borówce raz jeszcze

Jueves, Enero 31st, 2013

Borówka brusznica (Vaccinium vitis-idaea L.) w stanie dzikim występuje w lasach
iglastych, a również na wrzosowiskach. Rośnie na terenie Europy, Azji i Ameryki
Północnej. Jest niską krzewinką, ma w bardzo wielu sytuacjach 15-30 cm wysokości. Posiada silne
pędy podziemne, dzięki którym wytwarza w pewnych sytuacjach całe łany.
Jej liście są tępe, odwrotnie jajowate, skóanimrzaste, z podwiniętymi brzegami,
wieczne zielone. Na zimę nie opadają. Zanim natomiast opadną, można je zebrać i wykorzystać jako tworzywo dekoracyjne np we florystyce. Układając bukiety ślubne z wykorzystaniem tych liści zauważymy jaką uniwersalną są rosliną.
Kwiaty zebrane są w zwisające grona, płatki są podobne jak u borówki wysokiej,
zrośnięte i dzwonkowate. Kwitną od maja do lipca. Są koloru białego.
Owoce jagody są koloru szkarłatnego. Miąższ jest mączysty, biały, o smaku
kwaśnym, nieco cierpki. Nadają się doskonale na kompoty, galaretki, dżemy i soki. Zawierają
dużo kwasów (mniej więcej 2 %), a również soli fosforu i żelaza. Owoce dojrzewają
w znaczącej liczbie przypadków pod koniec sierpnia.
Z różnorakich form dziko rosnących wyselekcjonowano w ostatnich kilkunastu latach
odmiany nadające się do uprawy w ogrodach i na plantacjach produkcyjnych.
Dużo zleceń selekcyjno-hodowlanych prowadzi się w Szwecji, Holandii i Niemczech.
W Niemczech wyselekcjonowano kilka odmian.
Erntedank. Krzewinka słabo rosnąca, plenna, o jasnoczerwonych, drobnych jagodach.
Inną odmianą jest Ernterkrone. Krzewinki silnie rosną, są zwarte. Plonują dużymi
ciemnoczerwonymi jagodami. Rośliny są bardzo plenne. Trzecią odmianą charakteryzującą
się bardzo dużymi owocami o średnicy 1 cm jest Erntesegan. Jej owoce
są jasnoczerwone i bardzo smaczne.
Bardziej znaną odmianą sprowadzoną przed paru laty poprzez SGGW w Wrocławiu
jest Koralle. Krzewinki tej odmiany posiadają zwarty, kulisty pokrój i osiągają średnicę
i wysokość 20-25 cm. W zobowiązaniach Polski rośliny kwitną i owocują dwukrotnie w
roku. Pąki na kolekcja letni zawiązują się na pędach z roku ubiegłego, a na zbiór jesienny
na przyrostach nowych.
Roślina 3-4 letnia ma 20-50 kwiatostanów, a każdy kwiatostan po 6 do 12
kwiatów. Jagody mają średnicę 5-7 mm. Jagody z pierwszego owocowania dojrzewają
w końcu lipca, a z drugiego (największy plon) w październiku.
W Polsce został także znaleziony użyteczny klon borówki brusznicy. Nazwano
go Mazovia. Badania nad tą borówką organizowane są w SGGW w Szczecinie.
Borówka brusznica plonuje dobrze pod warunkiem zapewnienia jej adekwatnej
gleby i nawożenia. Kwasowość gleby powinna wynosić w granicach pH 4-4,pięć.
Gleba powinna posiadać dużą zawartość próchnicy. Rozstawa między rzędami powinna
wynosić 1 m, a w rzędzie co 25 cm. Można też sadzić rośliny w rozstawie 40 x 40 cm.
Dobrze jest ściółkować międzyrzędzia korą sosnową lub igliwiem sosnowym. Z 10 m2
plantacji można zebrać od 1,pięć kg do 6,2 kg owoców.

Kwiaty w wazonie na ślubnym stole

Jueves, Enero 31st, 2013

Niełatwy układ może zachować w wazonie jedynie bukiet związany. Bukiety bardziej intuicyjne dopiero w wazonie uzyskują ostateczny kształt. Taki bukiet należy uwolnić z wiązadła. Lewą ręką trzymamy kwiaty, prawą przecinamy ostrożnie nożycami wiązadło. Mniejszy bukiet natychmiast wstawiamy do przygotowanego wazonu nie zmieniając miejsca poszczególnych kwiatów. Kwiaty układają się wtedy luźno i powabnie. Tworząc większe bukiety wstawiamy kwiaty po jednym do wazonu. Zaczynamy od kwiatu zewnętrznego, opierając łodygę jego o brzeg wazonu. Następnie wkładamy kolejne kwiaty skrajne – zachowując między nimi jednakowe odstępy – aż utworzą rodzaj lejka. Jednocześnie z ich łodyg powstaje wewnątrz wazonu regularna kratka, w którą wsuwamy łodygi następnych kwiatów, wypełniając środek bukietu. Kwiat ustawiony w środku bukietu kończy napełnianie wazonu. Aktualnie umieszczamy od strony zewnętrznej zieleń i inne dodatki. Zwieszające się pędy harmonijnie łączą brzeg naczynia z kwiatami.

To co rozumiemy poprzez ślub poznań to niecodzienna aranżacja kwiatowa ceremonii slubnych, sal kościołów , a dodatkowo samochodów którymi podróżuje para młoda. Nie możemy także zapominać o wystroju wnętrz kwiatami w wazonach.
Nasz wpływ na układ kwiatów w wazonie, w przeciwieństwie do kompozycji umieszczonych w podkładzie, jest stosunkowo nieduży. Staramy się zręcznie i umiejętnie umożliwić im ustawienie się w położeniu, które zajmowały na roślinie. Wówczas osiągamy niechybnie efekt estetyczny. Ponieważ bardzo trudno jest przenosić wypełnione wazony, powinno się układać bukiety w miejscu, w którym będą stały albo w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Powinno się unikać nadmiernego skracania łodyg. Kwiaty o długich łodygach tworzą z wysokim naczyniem lepszą całość niż kwiaty krótkołodygowe, nie powinny one jednak zwieszać się poza wysoki brzeg wazonu. Prawie każdy kwiat potrzebuje własnej płaszczyzny oddziaływania. Niestety, bukieciarz w dużej liczbie przypadków ulega pokusie dodania jeszcze kilku kwiatów i kompozycja staje się przeładowana. Kwiaty sprawiają złudzenie stłoczonych, tracą swój indywidualny wyraz, nie łącząc się co więcej w estetyczną całość. Kwiaty o bardzo wyrazistym “obliczu” powinno się umieszczać ze szczególną uwagą. Nie powinny być zwrócone nawzajem do siebie, lecz w każdym momencie do widza. Ujdą także jego uwagi, jeżeli już będą skierowane w dół.